W czerwcu 2016 roku odbyło się spotkanie integracyjne w Dawidowym dworze.
Obiekt Dwór Dawidy usytuowany jest w Pasłęku w województwie warmińsko-mazurskim, 32 km od Krynicy Morskiej.
niedziela, 28 sierpnia 2016
czwartek, 31 grudnia 2015
Spotkanie Opłatkowe 2015
12 grudnia mogliśmy ponownie uczestniczyć w spotkaniu "Opłatkowym" w gościnnym dworze w Jełmuniu.
Chwile, kiedy można na moment zwolnić, problemy służbowe i prywatne odłożyć na bok i skupić się na tym co nas łączy.
Spotkanie opłatkowe stało się okazją do wspólnego przeżywania wyjątkowego nastroju Świąt Bożego Narodzenia o co zadbała właścicielka Dworu w Jełmuniu stwarzając niepowtarzalny klimat.
Chwile, kiedy można na moment zwolnić, problemy służbowe i prywatne odłożyć na bok i skupić się na tym co nas łączy.
Spotkanie opłatkowe stało się okazją do wspólnego przeżywania wyjątkowego nastroju Świąt Bożego Narodzenia o co zadbała właścicielka Dworu w Jełmuniu stwarzając niepowtarzalny klimat.
sobota, 5 grudnia 2015
XXV LAT POLSKIEGO TOWARZYSTWA ZIEMIAŃSKIEGO
Polskie Towarzystwo Ziemiańskie obchodzi w tym roku jubileusz 25- lecia powstania.
Stowarzyszenie, zrzeszające ziemian, potem ich spadkobierców i całe rodziny, powstało w 1990 roku.
Jego inicjatorem był p. Stanisław Załuski, pochodzący z północnego Mazowsza, który dziś jest Prezesem Honorowym PTZ.
Pierwszym prezesem Zarządu Głównego został wybrany nieżyjący już mec. Zygmunt Rakowiecki. Po nim kolejno prezesami byli: Kazimierz Moes i Jerzy Mańkowski, a obecnie funcję tę pełni Marcin Schirmer.
Polskie Towarzystwo Ziemiańskie ma kilkanaście Oddziałów w kraju (Warszawa, Kraków, Lublin, Wrocław, Poznań, Szczecin, Gdańsk, Toruń/Bydgoszcz, Białystok, Olsztyn, Łodź, a także Paryż, zaś w Wielkiej Brytanii, Kanadzie i USA działa Polski Związek Ziemian, będący też w naszych strukturcach). W listopadzie br. p. Marek Michniewski z żoną Jolantą założyli nowy Oddział PTZ - w Kielcach.
4 grudnia 2015 roku w Warszawia odbyły się uroczystości związane z Jubileuszem PTZ.
OTO PROGRAM:
O godzinie 10.00 Msza św. w katedrze św. Jana w Warszawie (z udziałem ks. Kazimierza kard. Nycza, metropolity warszawskiego);
O godzinie 11.45 €“ złożenie wiązanki kwiatów pod tablicą ks. Piotra Skargi, którą w 1936 roku ufundował Związek Ziemian;
O godzinie 12.00 €“ uroczystość oficjalna w Sali Wielkiej na Zamku Królewskiego, którą bardzo pięknie poprowadził członek zarządu PTZ Pan Piotr Szymon Łoś.
Wygłoszono okolicznościowe przemówienia. Grupa zasłużonych członków i sympatyków Polskiego Towarzystwa Ziemiańskiego otrzymała okolicznościowe, jubileuszowe złote medale.
Na koniec recital Mateuza Kasprzaka-Łabudzińskiego (skrzypce) z towarzyszeniem Piotra Konopczyńskiego (fortepian). W repertuarze zaprezentowano utwory, kojarzące się z ziemiaństwem i polską tradycją.
O godzinie 14.00 w Sali Centralnej Biblioteki Rolniczej w Warszawie odbył się bankiet.
Stowarzyszenie, zrzeszające ziemian, potem ich spadkobierców i całe rodziny, powstało w 1990 roku.
Jego inicjatorem był p. Stanisław Załuski, pochodzący z północnego Mazowsza, który dziś jest Prezesem Honorowym PTZ.
Pierwszym prezesem Zarządu Głównego został wybrany nieżyjący już mec. Zygmunt Rakowiecki. Po nim kolejno prezesami byli: Kazimierz Moes i Jerzy Mańkowski, a obecnie funcję tę pełni Marcin Schirmer.
Polskie Towarzystwo Ziemiańskie ma kilkanaście Oddziałów w kraju (Warszawa, Kraków, Lublin, Wrocław, Poznań, Szczecin, Gdańsk, Toruń/Bydgoszcz, Białystok, Olsztyn, Łodź, a także Paryż, zaś w Wielkiej Brytanii, Kanadzie i USA działa Polski Związek Ziemian, będący też w naszych strukturcach). W listopadzie br. p. Marek Michniewski z żoną Jolantą założyli nowy Oddział PTZ - w Kielcach.
4 grudnia 2015 roku w Warszawia odbyły się uroczystości związane z Jubileuszem PTZ.
OTO PROGRAM:
O godzinie 10.00 Msza św. w katedrze św. Jana w Warszawie (z udziałem ks. Kazimierza kard. Nycza, metropolity warszawskiego);
O godzinie 11.45 €“ złożenie wiązanki kwiatów pod tablicą ks. Piotra Skargi, którą w 1936 roku ufundował Związek Ziemian;
O godzinie 12.00 €“ uroczystość oficjalna w Sali Wielkiej na Zamku Królewskiego, którą bardzo pięknie poprowadził członek zarządu PTZ Pan Piotr Szymon Łoś.
Wygłoszono okolicznościowe przemówienia. Grupa zasłużonych członków i sympatyków Polskiego Towarzystwa Ziemiańskiego otrzymała okolicznościowe, jubileuszowe złote medale.
Na koniec recital Mateuza Kasprzaka-Łabudzińskiego (skrzypce) z towarzyszeniem Piotra Konopczyńskiego (fortepian). W repertuarze zaprezentowano utwory, kojarzące się z ziemiaństwem i polską tradycją.
O godzinie 14.00 w Sali Centralnej Biblioteki Rolniczej w Warszawie odbył się bankiet.
wtorek, 1 września 2015
WYCIECZKA 29.09.2015
Dnia 29 sierpnia odbyła się kolejna wycieczka zorganizowana przez P.T.Z. o/Olsztyn po dworach, pałacach i zamkach Warmii i Mazur. Wyjazd zgodnie z planem nastąpił o godzinie 8:45 z pod hotelu Gromada. W wycieczce wzięło udział 12 osób.
Miejscowość jest położona na Pojezierzu Olsztyńskim, w odległości 2,8 km od jeziora Okomin oraz 3,2 km od jeziora Mielno
Pierwotnie Jadamowo było folwarkiem utworzonym w 1856 roku. Wchodził w skład majątku w Witramowie, który stanowił własność znanego rodu Finck von Finckenstein. W 1876 roku wieś składała się z 5 domów zamieszkanych przez 86 osób. W tym okresie w Jadamowie powstał zachowany do dziś pałac oraz otaczający budowlę park. W 1910 roku majątek obejmował obszar o powierzchni 550 ha. Liczba mieszkańców w porównaniu z poprzednim okresem wzrosła do 126 osób, zaś liczba domów do 8. Przed wybuchem II wojny światowej właścicielem majątku był niejaki Wannow. Po 1945 roku Jadamowo weszło w skład Państwowego Gospodarstwa Rolnego w Waplewie. W 1996 roku teren dawnego majątku (zespół pałacowo-dworski) trafił w ręce prywatne. W 2005 roku miejscowość była zamieszkana przez 34 osoby.
Pacółtowo to niewielka osada na obrzeżach Wzgórz Dylewskich, niedaleko Pól Grunwaldzkich - miejsca pamiętnej bitwy w 1410 roku. Na szczycie 150 metrowego wzniesienia, pośród 1000 hektarów łąk stoi odrestaurowany neobarokowy pałac.
Historia Pacółtowa sięga XIV wieku, kiedy nadania ziemskie otrzymali tu Prusowie – Glabune i Kunike. Kolejnymi właścicielami byli: rodzina von Eppingen, von Petzdorf, a na przełomie XVII i XVIII wieku - von Wernsdorf. Na przełomie XVIII i XIX stulecia majątek nabył Ahasverus von Brandt. Powiększył jego obszar do 600 hektarów i wybudował pałac. Dzieło Brandta od lat 30. XIX wieku kontynuowali członkowie rodziny Volprecht, pozostając w majątku aż do roku 1945. Po wojnie pałac, dawna wieś folwarczna i gospodarstwo powoli ulegało dewastacji i popadało w ruinę. Budynek pałacowy zaadaptowano na biura Państwowego Gospodarstwa Rolnego i mieszkania pracownicze, zmieniając przy tym układ wnętrz.
W roku 2000 gospodarstwo rolne wraz z zespołem pałacowo-parkowym nabyła od Agencji Nieruchomości Rolnych spółka „Baltic Investment“ Sp. z o.o. z siedzibą w Gdańsku, która przez kilka lat prowadziła tu produkcję roślinną i zapoczątkowała hodowlę bydła francuskich ras mięsnych Charolaise i Limousine.
Od wiosny 2008 roku gospodarstwo i pałac ma nowych właścicieli, którzy starają się przywrócić temu miejscu pierwotny charakter, odtworzyć jego świetność i tchnąć w nie „nowe życie.“ Zrestrukturyzowano gospodarstwo rolne, wybudowano nowe pomieszczenia gospodarcze dla powiększanej hodowli Charolaise i Limousine w miejscu oddalonym od zespołu pałacowo-parkowego, powiększono obszar gospodarstwa do 1000 ha (największa powierzchnia od początku istnienia gospodarstwa), cały areał ziem przeznaczono na pastwiska i łąki kośne – co daje gościom pałacu niezwykłe wrażenie wiecznie zielonych wzgórz aż po linię horyzontu.
Przeprowadzono na dużą skalę prace budowlano – remontowe. Powstał kameralny, komfortowy, ekskluzywny ośrodek konferencyjno – koncertowy. Ciekawostką jest stała wystawa malarska pastiszy dzieł Rembrandta.
Z historią majątku w Mortęgach nierozerwalnie związana jest jego niegdysiejsza mieszkanka – siostra Magdalena Mortęska – mistyczka i autorka dzieł religijnych, reformatorka zakonu benedyktynek.
Magdalena Mortęska urodziła się w 1554 roku, w Pokrzywnie, nieopodal Grudziądza. Pochodziła z rodziny senatorskiej - ojciec Melchior Mortęski, był starostą pokrzywieńskim i podkomorzym ziemi chełmińskiej. Matka Elżbieta z Kostków była siostrą biskupa chełmińskiego Piotra Kostki. Poprzez Matkę Magdalena spokrewniona była z możnym rodem Kostków, w tym także ze św. Stanisławem Kostką. Krewnymi Magdaleny Mortęskiej byli także: Anna Jagiellonka - żona Stefana Batorego, opat Jan Kostka z Oliwy, wojewoda pomorski Krzysztof Kostka. Nadmienić należy, iż oprócz pokrewieństwa z Piastowski rodem królewskim, Magdalena spokrewniona była z rodem Sapiechów, jednym z najpotężniejszych rodów magnackich w Polsce i na Litwie. Jej rodzona siostra Anna Ludwika wyszła za mąż za Ernesta Weihera, z którego rodu pochodzą założyciele Wejherowa. Jedną z posiadłości rodziny Mortęskich była wieś Mortęgi, położona niedaleko Lubawy.
Mortęgi (niem. Mortung) – wieś w Polsce położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie iławskim, w gminie Lubawa. W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa olsztyńskiego.
W zabytkowym pałacu z XIX w. (do 1945 r. należał do rodziny Geiger) mieści się obecnie pensjonat agroturystyczny.[1]
W XIV wieku była to wieś szlachecka na prawie polskim (prawo lokacyjne). Wielki mistrz krzyżacki Michał Küchmeister zmienił na prawo chełmińskie. Później wielki mistrz Dytryk von Aldenburg nadał wieś Ludwikowi z Krzykos, a w 1402 przywilej potwierdził biskup Chełmiński Jan dla Ludwika z Mortęg (protoplasta rodu Mortęskich, wśród których dwóch było wojewodami chełmińskimi. Ród pieczętujący się herbem Orlik był pochodzenia pruskiego i przeniósł się z Pomezanii do Ziemi Chełmińskiej). W okresie krzyżackim wieś wchodziła administracyjnie do wójtostwa bratiańskiego. W 1497 r. Ludwik z Mortęg zapisał dominikanom w Toruniu 300 marek na odprawianie jednej mszy świętej w tygodniu. W 1556 r. urodziła się w Mortęgach Magdalena Mortęska, późniejsza ksieni zakonu Bernardynek w Chełmnie. W 1667 r. właścicielem wsi był Stanisław Narzymski.
W 2013 roku nowymi właścicielami posiadłości stali się właściciele firmy JS PPUHiE Szynaka. Alina i Jan Szynaka za honorowy cel postawili sobie odtworzenie przedwojennej historii zabytkowego Pałacu, oraz budynków do niego należących.
JADAMOWO.
Pierwotnie Jadamowo było folwarkiem utworzonym w 1856 roku. Wchodził w skład majątku w Witramowie, który stanowił własność znanego rodu Finck von Finckenstein. W 1876 roku wieś składała się z 5 domów zamieszkanych przez 86 osób. W tym okresie w Jadamowie powstał zachowany do dziś pałac oraz otaczający budowlę park. W 1910 roku majątek obejmował obszar o powierzchni 550 ha. Liczba mieszkańców w porównaniu z poprzednim okresem wzrosła do 126 osób, zaś liczba domów do 8. Przed wybuchem II wojny światowej właścicielem majątku był niejaki Wannow. Po 1945 roku Jadamowo weszło w skład Państwowego Gospodarstwa Rolnego w Waplewie. W 1996 roku teren dawnego majątku (zespół pałacowo-dworski) trafił w ręce prywatne. W 2005 roku miejscowość była zamieszkana przez 34 osoby.
W parku umieszczona tablica pamiątkowa.
PAWŁOWO gm. GIETRZWAŁD
Dwór w Pawłowie odremontowany znajduje się obecnie w rękach prywatnych.
PAŁAC W PACÓŁTOWIE.
W roku 2000 gospodarstwo rolne wraz z zespołem pałacowo-parkowym nabyła od Agencji Nieruchomości Rolnych spółka „Baltic Investment“ Sp. z o.o. z siedzibą w Gdańsku, która przez kilka lat prowadziła tu produkcję roślinną i zapoczątkowała hodowlę bydła francuskich ras mięsnych Charolaise i Limousine.
Od wiosny 2008 roku gospodarstwo i pałac ma nowych właścicieli, którzy starają się przywrócić temu miejscu pierwotny charakter, odtworzyć jego świetność i tchnąć w nie „nowe życie.“ Zrestrukturyzowano gospodarstwo rolne, wybudowano nowe pomieszczenia gospodarcze dla powiększanej hodowli Charolaise i Limousine w miejscu oddalonym od zespołu pałacowo-parkowego, powiększono obszar gospodarstwa do 1000 ha (największa powierzchnia od początku istnienia gospodarstwa), cały areał ziem przeznaczono na pastwiska i łąki kośne – co daje gościom pałacu niezwykłe wrażenie wiecznie zielonych wzgórz aż po linię horyzontu.
Przeprowadzono na dużą skalę prace budowlano – remontowe. Powstał kameralny, komfortowy, ekskluzywny ośrodek konferencyjno – koncertowy. Ciekawostką jest stała wystawa malarska pastiszy dzieł Rembrandta.
Mortęgi.
Z historią majątku w Mortęgach nierozerwalnie związana jest jego niegdysiejsza mieszkanka – siostra Magdalena Mortęska – mistyczka i autorka dzieł religijnych, reformatorka zakonu benedyktynek.
Magdalena Mortęska urodziła się w 1554 roku, w Pokrzywnie, nieopodal Grudziądza. Pochodziła z rodziny senatorskiej - ojciec Melchior Mortęski, był starostą pokrzywieńskim i podkomorzym ziemi chełmińskiej. Matka Elżbieta z Kostków była siostrą biskupa chełmińskiego Piotra Kostki. Poprzez Matkę Magdalena spokrewniona była z możnym rodem Kostków, w tym także ze św. Stanisławem Kostką. Krewnymi Magdaleny Mortęskiej byli także: Anna Jagiellonka - żona Stefana Batorego, opat Jan Kostka z Oliwy, wojewoda pomorski Krzysztof Kostka. Nadmienić należy, iż oprócz pokrewieństwa z Piastowski rodem królewskim, Magdalena spokrewniona była z rodem Sapiechów, jednym z najpotężniejszych rodów magnackich w Polsce i na Litwie. Jej rodzona siostra Anna Ludwika wyszła za mąż za Ernesta Weihera, z którego rodu pochodzą założyciele Wejherowa. Jedną z posiadłości rodziny Mortęskich była wieś Mortęgi, położona niedaleko Lubawy.
Mortęgi (niem. Mortung) – wieś w Polsce położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie iławskim, w gminie Lubawa. W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa olsztyńskiego.
W zabytkowym pałacu z XIX w. (do 1945 r. należał do rodziny Geiger) mieści się obecnie pensjonat agroturystyczny.[1]
W XIV wieku była to wieś szlachecka na prawie polskim (prawo lokacyjne). Wielki mistrz krzyżacki Michał Küchmeister zmienił na prawo chełmińskie. Później wielki mistrz Dytryk von Aldenburg nadał wieś Ludwikowi z Krzykos, a w 1402 przywilej potwierdził biskup Chełmiński Jan dla Ludwika z Mortęg (protoplasta rodu Mortęskich, wśród których dwóch było wojewodami chełmińskimi. Ród pieczętujący się herbem Orlik był pochodzenia pruskiego i przeniósł się z Pomezanii do Ziemi Chełmińskiej). W okresie krzyżackim wieś wchodziła administracyjnie do wójtostwa bratiańskiego. W 1497 r. Ludwik z Mortęg zapisał dominikanom w Toruniu 300 marek na odprawianie jednej mszy świętej w tygodniu. W 1556 r. urodziła się w Mortęgach Magdalena Mortęska, późniejsza ksieni zakonu Bernardynek w Chełmnie. W 1667 r. właścicielem wsi był Stanisław Narzymski.
W 2013 roku nowymi właścicielami posiadłości stali się właściciele firmy JS PPUHiE Szynaka. Alina i Jan Szynaka za honorowy cel postawili sobie odtworzenie przedwojennej historii zabytkowego Pałacu, oraz budynków do niego należących.
niedziela, 21 grudnia 2014
Wigilia 2014
Dnia 13 grudnia 2014 roku w dworze w Jełmuniu dzięki uprzejmości właścicielki dworu pani doktor Barbary Trzeciak zorganizowaliśmy doroczną wigilię.
Wigilię rozpoczęto od wizyty w stajni, gdzie gospodyni opowiedziała nam o unikalnej rasie owiec hodowanej w gospodarstwie.
Zgodnie z tradycją dzielono się opłatkiem, składano życzenia, śpiewano kolędy, czytano wiersze opisujące dawne tradycje wigilijne.
WESOŁYCH ŚWIĄT
Wigilię rozpoczęto od wizyty w stajni, gdzie gospodyni opowiedziała nam o unikalnej rasie owiec hodowanej w gospodarstwie.
Dwór kultywuje dawne tradycje panujące w gospodarstwach ziemiańskich.
Spotkanie wigilijne odbyło się w dworskiej jadalni.
Zgodnie z tradycją dzielono się opłatkiem, składano życzenia, śpiewano kolędy, czytano wiersze opisujące dawne tradycje wigilijne.
Tradycyjne potrawy wigilijne przygotowane zostały ze składników pochodzących z własnego gospodarstwa.
Był również Święty Mikołaj, który obdarował gości upominkami.
W czasie spotkania dla Pana Michała wręczono upominek w podziękowaniu za jego gościnne przyjęcie podczas naszej ostatniej wycieczki po dworach i pałacach Warmii i Mazur.
Spotkanie zakończono wyśmienitą kawą oraz ciastami wykonanymi według starej receptury w dworskiej kuchni.
WESOŁYCH ŚWIĄT
sobota, 11 października 2014
Jubileusz
Dnia 11 października 2014 roku obchodziliśmy jubileusz pani Jowity Solarskiej. Z tej okazji zorganizowaliśmy uroczyste spotkanie. Dla szacownej Jubilatki z rąk Prezesa Olsztyńskiego Oddziału PTZ wręczono upominki, a Pani Danuta Bogucka przeczytała i wręczyła Jubilatce wiersz napisany specjalnie na tą okazję:
Radości, uśmiechu
I wszelkiej pomyślności
Od naszej-ziemiańskiej
Nielicznej społeczności
Życzymy
Abyś pasmem wspomnień
Otoczyła dwór rodzinny
Na wschodu rubieżach
I to co dobre było
A wrócić nie zdoła
I to co w tradycji szlacheckiej
Pozostało-do pielęgnowania
Z Twoim urocza Jubilatko-
Czynnym udziałem-
W naszych olsztyńskich-PTZ-władzach
Ponadto życzymy
Obyś nadal była
Wiernym strażnikiem
Artystycznej spuścizny
Swojej pięknej matki
Babiny Świtycz-Widackiej
Co rzeźbą utrwaliła wielkich
Od Kotarbińskiego po Mickiewicza
A dawny Polesia czar
Powiązała artystyczną wstęgą
Z Warmią i Olsztynem
Ozdabia tu place i parki
Ulice honoruje swoim imieniem
Pod wrażliwym okiem córki Jowity
Mecenasa duchowego
Jakże skutecznego
By zatrzymać czas
I uchronić od zapomnienia
Życzymy powodzenia!
DB.
poniedziałek, 22 września 2014
Wycieczka 20 wrzesień 2014 rok.
Wycieczkę zaczęliśmy od zwiedzenia zespołu dworsko-parkowego w Baranowie.
Zespół dworsko-parkowy z rozległym podwórzem gospodarczym, usytuowany we
wsi Baranowo, przy drodze Mrągowo-Mikołajki, 14 km na wschód od
Mrągowa.
Dwór położony na wzniesieniu, oddzielony od drogi obszarem parku. Został wzniesiony w pierwszej połowie XIX wieku. Jest to jeden z najpiękniejszych przykładów architektury klasycystycznej wśród zachowanych dworów dawnych Prus Wschodnich. Od 1996 r. rozpoczęto gruntowny remont dworu i całego założenia.
Dworek w Kaliszkach (niem. Kallishchken) pochodzi z 1830 roku. Po wojnie wpadł w ręce PGRu. odremontowany przez prywatnego właściciela w latach 2005-2008 pod nadzorem konserwatora zabytków. Obecnie hotel.
Do dworu przylega piękny park. Najcenniejszymi okazami są dwa 300-letnie dęby oraz stary modrzew.
Krzysztof von Zedwitz wywodził się z niemieckiej szlachty. Ród Zedwitzów przybył do Prus Krzyżackich wkrótce po wojnie trzynastoletniej, podobnie jak jego następca w Ubliku i na starostwie w Ełku Antoni von Lehwald.
Antoni wcześniej był kuchmistrzem książęcym, potem starostą jańsborskim
(piskim). Pierwsze dokumenty dotyczące rodziny Lehwaldów pochodzą z
1540 r. z rejonu Sztumu i odnoszą się do niejakiego Jana Lehwalda oraz Wawrzyńca z Pasłęka,
ten ostatni działał równocześnie z Antonim. W 1749 r. sporządzono
tablicę genealogiczną Lehwaldów, na której ród wyprowadzono do Antoniego
von Lehwalda w Ubliku. Lehwaldowie wywodzili się ze starej szlachty
dolnołużyckiej i brandenburskiej (Lehwalde), potem byli też na Śląsku,
Pomorzu i Prusach (od 1458 r.). Toeppen wśród rodzin szlacheckich w starostwie ryńskim z roku 1622 wymienia rodzinę von Lehwaldów z Ublika.
Jeszcze podczas nadawania przywileju Krzysztof von Zedwitz zobowiązany został do służby zbrojnej w „dwa konie”. W zasadzie prawo lenne zwalniało z obowiązku służby wojskowej. Von Zedwitz w Ubliku otrzymał obowiązek opłaty rekognicyjnej w wysokości l funta wosku oraz 5 pruskich denarów. Ponadto dobra te były zwolnione z wszelkich uciążliwości.
Majątek Lehwaldów stanowiły osady: Ublik (18 łanowyFolwark. oraz 22 łany i 20 morgów lasu), Buwełno i Stoczki. Dobra te pozostały jako lenno tej rodziny, aż do czasu, gdy ostatni właściciel lenna zmarł bez spadkobiercy.
Rodzina Kullak przejęła Ublik około 1680 r. jako dzierżawę. Do majątku należały: folwarki Buwełno, Janowen, Stotsken i leśniczówka Oskarzin. W 1788 r. Goottiieb Daniel Kullak kupił posiadłość ze wszystkimi folwarkami od państwa Pruskiego. Przypomina o tym zachowany nagrobek.
Jego spadkobiercami w pierwszej linii byli: Leopold (1787-1829), Anton Theodor (1816-1861), Friderich Wilhelm (1855-1908), Friderich (1883-1948).
Leopold Kullak jako pierworodny nie objął spadku. Ożenił się z zamożną kobietą i został oficerem pierwszego pułku dragonów w Tylży. Franc Kullak jako najmłodszy wyjechał do Argentyny, z której powrócił z majątkiem w 1903 r. (po 15 latach), osiedlił się w Kaliningradzie. Fryderyk Wilhelm został spadkobiercą Ublika. Od tej pory nazywał siebie Kullak-Ublik. Najpierw był on oficerem rezerwy w pułku huzarów w Gdańsku. W wieku 25 lat przejął posiadłość swojej matki, która prowadziła ją przez 20 lat po śmierci męża. W tym samym roku ożenił się z Elizą Romeyke, dziedziczką i właścicielką posiadłości rycerskiej Pammer, powiat Ełk. Eliza władała kilkoma językami i miała wiele wpływów. Prowadziła posiadłość i wszystko, co było związane z życiem gospodarczym. Fryderyk Wilhelm poświęcił się polityce. Był posłem w pruskim landstagu oraz deputowanym Rzeszy.
Po nabyciu Ublika ok. 1800 r. został wybudowany pałac. Ublik stał się centrum towarzyskim Mazur. Położony w pobliżu Orzysza, gdzie znajdował się plac ćwiczeń dla wojska, przyciągał wysokiej rangi krajowych i zagranicznych gości. Korpus oficerski garnizonu rosyjskiego po drugiej stronie granicy, brał udział w polowaniach z nagonką i w polowaniach na koniach. Stałymi gośćmi byli również: rosyjski gubernator z Łomży oraz generał w Królewcu Kolmar baron von der Golt.
Fryderyk Wilhelm zmarł w 1908 r. nie pozostawiwszy testamentu. Majątek Ublik przeszedł we wspólne posiadanie jego żony, syna Fryderyka i córki Anity.
Fryderyk, dotychczas oficer ułanów w Insterburgu, przejął prowadzenie posiadłości. Posiadłość obejmowała wtedy 6000 morgów (połowę stanowiły lasy). Po wybuchu wojny w 1914 r. 48 należących do posiadłości zabudowań zostało spalone przez Rosjan. Fryderyk prowadził w tym dniu objazd zwiadowczy i z odległości musiał obserwować przez lornetkę, jak dom i dwór stoją w płomieniach. Następnie Fryderyk sprzedał zniszczony majątek.
Zespół dworsko-parkowy z rozległym podwórzem gospodarczym, usytuowany we
wsi Baranowo, przy drodze Mrągowo-Mikołajki, 14 km na wschód od
Mrągowa.
Dwór położony na wzniesieniu, oddzielony od drogi obszarem parku. Został wzniesiony w pierwszej połowie XIX wieku. Jest to jeden z najpiękniejszych przykładów architektury klasycystycznej wśród zachowanych dworów dawnych Prus Wschodnich. Od 1996 r. rozpoczęto gruntowny remont dworu i całego założenia.
Niestety pomieszczenia gospodarcze zastaliśmy częściowo zrujnowane.
ŁUKNAJNO.
Niewielki majątek ziemski na przesmyku pomiędzy jeziorem Śniardwy, a Łuknajno.
Dwór pochodzi z 1 połowy XIX wieku, obecnie w rękach prywatnych.
Obecnie hotel.
KALISZKI.
Dwór w Kaliszkach to prawdziwy szczęściarz. W 1945 roku nie spalili go
Rosjanie. Przetrwał czasy, kiedy rządził nim PGR. Za demokracji znalazł
mądrych właścicieli, którzy przywrócili mu przedwojenny blask.
Dworek w Kaliszkach (niem. Kallishchken) pochodzi z 1830 roku. Po wojnie wpadł w ręce PGRu. odremontowany przez prywatnego właściciela w latach 2005-2008 pod nadzorem konserwatora zabytków. Obecnie hotel.
Do dworu przylega piękny park. Najcenniejszymi okazami są dwa 300-letnie dęby oraz stary modrzew.
UBLICK.
Jeszcze podczas nadawania przywileju Krzysztof von Zedwitz zobowiązany został do służby zbrojnej w „dwa konie”. W zasadzie prawo lenne zwalniało z obowiązku służby wojskowej. Von Zedwitz w Ubliku otrzymał obowiązek opłaty rekognicyjnej w wysokości l funta wosku oraz 5 pruskich denarów. Ponadto dobra te były zwolnione z wszelkich uciążliwości.
Majątek Lehwaldów stanowiły osady: Ublik (18 łanowyFolwark. oraz 22 łany i 20 morgów lasu), Buwełno i Stoczki. Dobra te pozostały jako lenno tej rodziny, aż do czasu, gdy ostatni właściciel lenna zmarł bez spadkobiercy.
Rodzina Kullak przejęła Ublik około 1680 r. jako dzierżawę. Do majątku należały: folwarki Buwełno, Janowen, Stotsken i leśniczówka Oskarzin. W 1788 r. Goottiieb Daniel Kullak kupił posiadłość ze wszystkimi folwarkami od państwa Pruskiego. Przypomina o tym zachowany nagrobek.
Jego spadkobiercami w pierwszej linii byli: Leopold (1787-1829), Anton Theodor (1816-1861), Friderich Wilhelm (1855-1908), Friderich (1883-1948).
Leopold Kullak jako pierworodny nie objął spadku. Ożenił się z zamożną kobietą i został oficerem pierwszego pułku dragonów w Tylży. Franc Kullak jako najmłodszy wyjechał do Argentyny, z której powrócił z majątkiem w 1903 r. (po 15 latach), osiedlił się w Kaliningradzie. Fryderyk Wilhelm został spadkobiercą Ublika. Od tej pory nazywał siebie Kullak-Ublik. Najpierw był on oficerem rezerwy w pułku huzarów w Gdańsku. W wieku 25 lat przejął posiadłość swojej matki, która prowadziła ją przez 20 lat po śmierci męża. W tym samym roku ożenił się z Elizą Romeyke, dziedziczką i właścicielką posiadłości rycerskiej Pammer, powiat Ełk. Eliza władała kilkoma językami i miała wiele wpływów. Prowadziła posiadłość i wszystko, co było związane z życiem gospodarczym. Fryderyk Wilhelm poświęcił się polityce. Był posłem w pruskim landstagu oraz deputowanym Rzeszy.
Po nabyciu Ublika ok. 1800 r. został wybudowany pałac. Ublik stał się centrum towarzyskim Mazur. Położony w pobliżu Orzysza, gdzie znajdował się plac ćwiczeń dla wojska, przyciągał wysokiej rangi krajowych i zagranicznych gości. Korpus oficerski garnizonu rosyjskiego po drugiej stronie granicy, brał udział w polowaniach z nagonką i w polowaniach na koniach. Stałymi gośćmi byli również: rosyjski gubernator z Łomży oraz generał w Królewcu Kolmar baron von der Golt.
Fryderyk Wilhelm zmarł w 1908 r. nie pozostawiwszy testamentu. Majątek Ublik przeszedł we wspólne posiadanie jego żony, syna Fryderyka i córki Anity.
Fryderyk, dotychczas oficer ułanów w Insterburgu, przejął prowadzenie posiadłości. Posiadłość obejmowała wtedy 6000 morgów (połowę stanowiły lasy). Po wybuchu wojny w 1914 r. 48 należących do posiadłości zabudowań zostało spalone przez Rosjan. Fryderyk prowadził w tym dniu objazd zwiadowczy i z odległości musiał obserwować przez lornetkę, jak dom i dwór stoją w płomieniach. Następnie Fryderyk sprzedał zniszczony majątek.
Subskrybuj:
Posty (Atom)